Columns

By Xaviera Ringeling • May 22nd, 2009

Ooit las ik een boek van Tonke Dragt over de planeet Venus. Het boek ging over de wetenschapper Edu die naar de planeet Venus reist om daar onderzoek te doen. Eenmaal daar legt hij contact met de bewoners van Venus. De wezens blijken met elkaar te communiceren door gedachten te lezen. Een concept dat mij als kind grenzeloos fascineerde.

De val van de muur, het verdwijnen van het ijzeren gordijn, levensgrote schoudervullingen die tóch uit de mode gingen. Sommige zaken leken voor altijd. Sommige zaken leken een feit, leken onveranderlijk

Het is bijna twee uur. Morgenochtend blijft de wekker stil (althans, als ik niet vergeet om dat kolereding zo uit te zetten). Vandaag bleef de wekker ook stil. Twee dagen rust. Twee dagen weg uit de hectiek van mijn werk. Tijd om na te denken

En dan is het opeens 2006, ben ik 31 en kandidaat kamerlid voor GroenLinks. Wie had dat gedacht toen ik op die twaalfde van de zevende maand in 1975 de veilige baarmoeder van mijn moeder verliet en het licht – met enige tegenzin – tegemoet trad.

Steeds harder worden de woorden van de blanke autochtoon naar allochtonen toe. Van hoog tot laag worden we bekritiseerd. Gestudeerd of ongeschoold. Iedereen heeft wel een mening klaarliggen.

Een zwoele zondagavond in de zomer van 1981. In de ruime portiek van het huis van mijn grootouders zitten mijn ooms en tantes te genieten van het mooie zomerweer.

Met de invoering van de nieuwe tabakswet in november van 2002 werd de jacht op rokend Nederland officieel geopend. Onder invloed van het Amerikaanse anti-rookbeleid was er al veel langer sprake van een steeds negatievere houding tegenover het roken, maar nu was ook in Nederland het gevoel tot wet gemaakt.

Soms zijn er van die dagen dat je nergens zin in hebt. Van die dagen waarop alles en iedereen je te veel is. Dat elk geluid klinkt als een niesbui in een bibliotheek en alle kleuren te fel zijn. Op zulke dagen open je ’s ochtends je ogen en sluit je ze het liefst meteen weer.